A INSUABELA QUILLA ARRIBA

 un grupo de oito: membros de Lajareu, amigos e compañeiros reclutados para a ocasión poñemos a Insuabela quilla arriba seguindo ás ordes do carpinteiro, Domingos. Sobran verbas:

 

 A tarefa ilusionante, o esforzo común, producen a alegría espontanea dos grandes momentos. Qué bonito se todo na vida fose así.

Agora toca tapar as cabezas dos cravos con serrín con cola, calafatear e alquitrán a todo! Gracias a Ingrid polas fotos.

3ª PROBA DA REGATA DE INVERNO 2013

Unha regata marcada por un intenso chubasco que deixaría grande auga e forte tormenta eléctrica.

 

O pasado sábado día 23 de marzo, disputouse a 3ª proba de dornas a vela do ano 2013, correspondente ao 17º campionato de inverno, na que participaron as dornas A Fiúza, Ardentía, Lusiña, Vikinga, Xaimiña e Xarda. Outros patróns alí presentes, decidiron non participar polas desapacibles e inestables condicións meteorolóxicas reinantes.

 

A tarde presentábase moi gris, co ceo moi cuberto de nubes e vento moderado e moi fixado do sur, que andaba entre os 15 e 20 nós cargando nas rachas, o que facía sospeitar unha regata lixeira.

 

O comité de regata decidiu, por precaución, que todas as dornas sairían ca vela rizada ao máximo, as condicións meteorolóxicas parecían pouco estables. Esta decisión foi completamente acertada, xa que na metade do percorrido os participantes terían que soportar por momentos, rachas de ventos moi fortes e grandes cantidades de choiva acompañada de aparato eléctrico.

 

 

 

O percorrido da regata foi, saída dende o medio da praia de Coroso proa a boia de desmarque (faro do Lajareu) deixandoo pola banda de babor, para despois continuar cara a seguinte boia que estaba situado moi preto da illa dos Ratos, para volver ao faro do Lajareu, onde remataba o percorrido despois de facelo dúas veces.

 

A saída, sobre as 16:30, proa á boia de desmarque (o Lajareu) cunha bolina a rabiar, que obrigaba a facer varios bordos. Chegarían á boia por este orden a Ardentía, Vikinga, Lusiña. De seguido pasarían a Xaimiña e A Fiúza.

 

Despois as embarcacións farían un largo cara o seguinte paso no que a Lusiña pasaría no segundo lugar e a moi pouco distancia da Ardentía. Xa na segunda volta manteríanse as posicións, e a Ardentía cobraría máis vantaxe sobre a Lusiña e a Vikinga.

 

 

Logo de dobrar por segunda vez o faro do Lajareu entraría o forte chuvasco que determinaría o abandono, primeiro da Fiúza, este por ter esvarado e quedar somerxido na auga, e segundo da Xaimiña, despois de ter unha vía de auga difícil de controlar. A estas alturas, e con moi bo criterio, a Xarda xa estaba en terra a bo resgardo.

 

Pasado o chuvasco, o vento foi a menos, e as tres dornas que aínda continuaban en regata costoulles moito remontar por terceira vez o Lajareu. O vento estaba indo a menos ata o punto de ter que volver pa terra de remolque ou a remos despois de cruzar a liña de chegada.

 

A clasificación desta proba foi a seguinte:

1º Ardentía (José María e Carlos)

2º Vikinga (Fernando e Carla)

3º Lusiña (Antonio e Ron)

-   A Fiúza (Severino e Nacho)      non finalizou

-   Xaimiña (Xaime e Xaime)          non finalizou

-   Xarda ( Carlos e Carmen)          non finalizou

 

A clasificación provisional logo das tres probas desputadas, a falta da última que se fará este sábado día 6, é a seguinte.

 

 

 

Douarnenez 2012. Dreknor

Como esta semana tivemos que deixar a regata sem acabar, entre Insuabela e Insuabela vai um outro post dedicado à festa marítima de Douarnenez. Desta volta é monográfico sobre a reconstrucçom dum barco viquingo. Chama-se Dreknor e é umha réplica exacta do barco de Gokstad, que com os seus 23.5 metros de cumprimento é umha das duas naves pricipais que se conservam no museu dos barcos viquingos de Oslo. Esta réplica foi construída perto de Cherburgo, Normandia, e podedes ter mais informaçom no seu site www.dreknor.fr, na wikipedia ou em imagens do google. Aquí vos deixo algumhas vistas que incluem pormenores interessantes, mas as fotos do processo constructivo, da bota-abaixo com um guindastre e da sua actividade em mar ou em porto som as que podedes procurar nos lugares antes indicados. Antes de estar em Douarnenez estivo a semana anterior na festa de Brest, onde estava amarrado junto a outro barco viquingo.

ESTO VAI REMATANDO

A construcción da Insuabela vai chgando a seu fin:  dos barrotes sobre regala xa so falta facerlle os imbornáis. Na proa está a tapa do escotillón co seu tarabelo

Nesta perspectiva tan chula vemos enteiro o barrotillo dos corredores e tilla. A foto engana porque n apopa é moito máis estreito do que aquí semella

E finalmente nesta vista xreal podemos apreciar como chagan a cinta e barrote de sobre-regala á pola e o taco do motor. Tamén se ven as remadoiras, que nas anteriores reportaxes ainda non estaban.

Xa era para poñela quilla arriba esta semana, pero Domingos tivo que deixar de momento os últimos traballos que faltan na Insuabela para reparar os danos que os últimos temporáis causaron nas dorniñas dos mariñeiros. 

O primeiro é o primeiro, lóxicamente. Pero axiña veremos rematada a Insuabela e poderemos poñela quilla arriba para tapar as cabezas dos cravos con serrín con cola, calafatear o carpinteiro todas as xuntas das táboas con estopa e brea, e dar a primeira man de alquitrán ao casco. Estámolo desexando... Cousa bonita!

A CUBERTA!

Pois sí señores: aquí está a cuberta da Insuabela xa rematada. E podémolo ver unha vez máis grazas á fotos de Carlos Ruano. E disto fai xa tres dias...

Esto ´eo que nos chamamos "tilla corrida", porque as taboas que cobren a "tilla", o caixón donde se levan as cousas (ou dormen as persoas, nestas dornas grandes), as táboas que a cobren, digo, prolónganse ate a proa, cobrindoa igualmente e xerando así unha cuberta corrida.