Técnica: As Novas Tecnoloxías

Parte do problema que nos impoñen as novas tecnoloxías son as vantaxes que dan en regata. O noso Presi está a punto de roubar outro Campionato de Inverno, pero mirade todos como o fai. Así calquera.

"Oiga, si, equipo de tierra, como van las refachas por Coroso."

"Pobres, desanimadas y muy variables. Déjeselas para la Sandra que esos pican con poco viento y usted señor Presi a lo suyo: bordo de fuera."

Non hai dereito, non.

Mentres. Tomar nota do amarre necesario para cando fagades trampa coa nova tecnoloxía.

¡A ver se o vindeiro fin de semana se queda sen pilas!

Regatas: 3ª Proba de Inverno 2006

Adelino e Agustín no verán de 2004. Daquela abordo da Ila.
Esta regata tiña toda a pinta de ser chuliña -- de feito foina -- dependendo do punto de vista, claro. En hora boa ós da Áncora que navegaron moi ben nas últimas ceñidas. Estes se collen cancha son moi perigosos. Foi moi interesante porque Adelino e Agustín non navegaron nada ben na empopada. De feito collémolos a Jolfa e maila Adoa despois de levaren unha gran vantaxe. Algo terían mal que logo corrixiron na virada do Sinal do Maño porque desde aí para terra velearon moi ben inda que non lle vin unha velocidade espectacular. (¡Debeu ser que dende popa e dende tan lonxe non se apreciaba o que corrían!)

Victor e Brux en Rúa no Inverno do 2004.

Quen correu como o demo foi a Volandeira, da man de Victor e Brux. Anduveron moito e tanto que a nós deixáronnos literalmente abraiados no Camouco. Vaites maneira de ceñir e andar. Unha forte en hora boa tamén á Sandra que despois de quedar tirada no Lajareu -- segundo me contou o patrón e verificou Jesús da Moura -- fixo barro de toda flota, colléndonos a nós tamén -- cousa que lle era importante para asegurar cada vez máis o primeiro posto no Campionato. Foiche unha pena que non lle dou tempo a coller á Áncora nin a Volandeira. (Penso que nas condicións rachadas non collería á Volandeira; non do xeito que Victor a levaba.) Tamén lle vin un pouco de debilidade á Sandra nun certo momento, ¡pero iso non volo digo porque igual me fai falla a min o domingo que ven!

Polo demais como sempre...a organización, quero dicir, porque Jaime protestou polas instruccións de saída cando non entendeu que as marcas eran as boias vermellas pequenas XA QUE AS NOSAS BOIAS GRANDES E DE REJLAMENTO QUEDARON ESQUECIDAS NO JALPÓN.

Ah, xa me esquecía, Charly probou a vela de Adelino -- a pequena e tradicional. A min doume como que non lle gustou moito pero indo só abordo parece ser que aguantou ben as rachas. Só, coa a vela normal, estou seguro que non aguantaría; e dicir, visto lo visto na nosa dorna cun compañeiro lastroso como teño eu. De todas formas un saudiño a Charly por saír só cando lle fallou o compañeiro, cousa que tamén fixera José o de Palmeira nunha das outras regatas de inverno. Todo ten o seu mérito e todo apoia ó noso club.

E falando de velas de menos dimensións teño que dicir que me da certa pena a Papoula porque penso que Carlos e Jorge están regateando como os mellores. Fóra coñas. Gústame moito a súa estratexia e vénse moi compaxinados. Nas ceñidas son perigosos, senón pregúntanos a nós. Non teñen motor e nótaselle moito nas empopadas largas.

Voume que me van chamar sicofanta.

Máis noticias da regata na Voz, en Vieiros e no Masmar.

A Lareira: Fabada Asturiana a la Palmeirana

Dicíalle este día ó meu amigo Charly que lle ía dedicar unha receita a el e mais a súa Manola. Non sei se é un prato moi mariñeiro pero que queredes que vos diga: nun día de vendaval coa choiva petando nos cristais e as dornas ben amarradas no jalpón hai poucos pratos tan exquisitos e básicos coma a señora Fabada Asturiana. (O noso cocido non se queda atrás, por suposto, pero como Charly e Manola están na terra da sidra dedícolles este bo xantar.)

Eu prepároa así, á Palmeirana:

Ingredientes

½ kg. de fabas (que xa levan de mollo dende a noite anterior)
1 cebola (picada en dous ou tres anacos)
2 allos enteiros
½ tomate maduro
250 gramos de touciño (poñédeo de mollo a note anterior)
200 gramos de lacón (de mollo)
1 chourizo
1 morcilla
Un chorriño de aceite de oliva virxe extra (só unhas gotas para mollar a sentina)
Un chisco de azafrán (para que colla coloriño palmeirán)
Sal (a modiño e despois de probar como vai indo por mor do sal que poida ter o lacón e o touciño)

Este debe ser un dos pratos máis fáciles de preparar e máis exquisitos de saborear. E tende conta que na fabada asturiana tradicional, chámeselle verdadeira, tamén lle botan un óso de xamón e unha orella ou rabo de porco. Cos ingredientes darriba comemos cinco na nosa casa (dous son nenos) porque na verdadeira cargan a man cos chourizos e ca morcilla. Ata lle votan tres ou catro de cada. Como para ir de regata despois de tal enchente. E din eles todos cheos de razón:

Los asturianos estamos orgullosos de este ciclópeo alimento que caracteriza la mesa de nuestra tierra, y miramos por encima del hombro esas futesas que se llaman gazpacho, cocido, paella, migas, etc., teniéndolas por cosa aérea, propia de filósofos, pero no de gente de cogote lustroso y sanguíneo, con los pies bien hincados en la tierra. [Antón Rubín, La Fabada].


A miña é máis suaviña, palmeirana, vamos. Iso si, sexa como sexa, a fabada require certa paciencia. Eu empezo votando o chorriño de aceite na pota de barro -- para min a pota ten que ser de barro -- e logo engado todos os ingredientes empezando pola morcilla e o chourizo e rematando coa cebola e o allo. (O aceite axuda a que non se peguen as fabas na primeira fervedura.) Logo bótolle as fabas para que cubran todo e empápoas cunha auga fría ata que quede todo tapado a ras da liña de flotación.) Doulle fogo forte ata a primeira fervedura. Esto tarda uns quince minutos. Logo doulle fogo mínimo para que se vaian mesturando todos os sabores. Hai que ter coidado de que non se peguen as fabas na pota pero si se vota o chorriño de aceite case seguro que non hai problema. Agora tamén vai sendo momento para ver como vai indo de sal. Logo hai que coidar de que as fabas non queden sen auga. Se vedes que as fabas van quedando en marea seca engádeselle auga fría a modiño -- sempre con cariño -- ata que queden de novo a ras da liña de flotación.


De vez en cando un meneo á pota tampouco está demais. (Tamén é obrigatorio levantar o testo para degustar dos recendos que saen co vapor.) A min lévame unhas dúas horas facer a fabada, sempre ben acompañado dun bo Rioxa, ou como fixen desta vez cun Navarra Reserva de Mezquíriz do 2001. (Sona a moito pero só vale ? 3.99 no Lidl. Está moi bo. Tan bo e a tan bo prezo que merquei unha caixa para non quedar en seco no medio da fabada. Nunca, nunca hai que deixar que a fabada se seque.)

E non esquecer: non abusar da boa comida e do bo viño. Avisa o señor Rubín:

La fabada no permite familiaridades, ni que se la trate como cosa baladí y de poca sustancia, gustando de que se le guarde respeto y de que nadie se tome descomedimientos con ella. En este punto, es vengativa, marrullera y taimada. Los anales de nuestras casas de comidas y restaurantes están llenos de penosos y lamentables ejemplos en que el forastero, desconocedor de las terribles fuerzas nutricias que en sí encierra la fabada, se permitió con ella excesivas complacencias y libertades: la fabada puesta en pie de guerra en el confiado y cándido estómago de su abusador, ha de dar cumplida fe de su potencia, haciéndole más cauto y precavido en los sucesivos envites. [Antón Rubín]

Bo xantar.

Tripulacións: Os Irmáns Cadaveira

Lévanse como amigos, pero certo é que teñen as súas rarezas. Son irmáns inda que non o parezca. O loiro é Xosé. Xesús é o outro. Se as imaxes valen un monte de palabras, ¿que queredes que vos diga? Aquí están xogando ó palloi. A ver quen encontra a quen. "Primeiro eu, logo ti."

Cousas que fan cando chove moito en Santiago...e en Santiago chove moito.

Curiosidades: A Boina

Non. Non se chama Pierre. Nin sequera é de París. Que eu saiba é de Corrubedo. Eu fun de viaxe e cheguei e atopei as cousas así. É certo, son membro da Xunta Directiva e intentamos manter un certo aire de seriedade pero que lle vamos facer....Entendo que houbo comida -- de restaurante -- e logo un que outro chopito...Deus dea saúde.

Agora ben, como entendo que hai subvencións por estudios etnográficos e antropolóxicos é significativo que non esquezamos a boina. Podedes ver como se leva sutilmente sobre dun lado. Ten un piquiño de tea no centro da testa. ¿E para que sirve ese piquiño? Penso que podemos sacar algún carto dos de Cultura se facemos un estudio sobre o piquiño da boina de Tano. Acéptanse ponencias na sede da nosa asociación cultural. (Dixen sede, non galpón, así que non vir agora preguntando onde está sita a nosa sede.) A sede vosa xa a tivéchedes no restaurante.

Os que levan boina, non sei, preocúpanme.