Fotografía: Dornas en Regata

Hai algunhas fotos que son verdadeiramente espectaculares. Esta é da "Forza R" na Regata da Dorna de 2003. (Tras dela a "Zenaida".) Corre o tempo que voa.

O retrato demostra que os fotógrafos tamén teñen o seu mérito. Esta, como tantas das fotos en acción das nosas regatas, está quitada da man do noso amigo Santi García, que ben podemos dicir que no é home de mar. Marease, penso, tan só mirando para a Insa da Perilla dende a súa ventá en Insuela. Pero como non sabe dicir que non metémolo abordo da planadora e deixamos que o mar faga del un pandeiro. A verdade é que ten feito uns retratos ben bos. Aquí unha pequena mostra do seu traballo. E gracias, por suposto, polo seu apoio.

Regatas: A Sandra Domina A Primeira de Inverno 2006

¿Qué vamos dicir dunha dorna tan garbosa? Algo diso do pedigree. A Sandra -- gran gañadora da primeira regata deixando a todas as outras embarcacións xogando ó dominó -- xa foi antigamente a Flecha de Sergio Triñanes, e antes tamén a Flecha de José Bermo, e inda antes a Rosiña de Santi Lado. Unha dorna que leva moito percorrido na nosa Ría. Unha clásica que demostra, pois iso, pedigree. E agora, unha vez máis, en moi boas mans.


Foto Voz de Galicia
(José Antonio Castrelo ó temón e José Manuel Santiago coa vara de portar.)

Ver Crónica da 1ª Regata de Inverno na Voz, Masmar e Vieiros.

Tripulacións: Áncora

Bueno. O Campionato de Primavera 2005 foi gañado daquel xeito. Do que lle gusta a Adelino. "Gaño cando quero. Gáñovos a todos cando quero." E gañou. Empatou a puntos ca Jolfiña e gañoulle. O sorriso do Presi dío todo. Agustín, nembargantes, atopouse cun trofeo pequeno. Non se dou conta de que o Presi non contaba con el e quería algo modesto para a Jolfa. Enhoraboa Áncora. Gañades cando queredes.

Proxecto: A Cadeira Invisible

Unha das brillantes ideas que tivo o meu fillo Alberte (7 anos) -- por que o mal das dornas na nosa casa é mal de todos -- e pensar o por que non se pode durmir comodamente nunha dorna de 9 cuartas. Pensouno un día de verán fondeados nolos dous na ensinada do Hotel Río Azor en Palmeira (por certo ó pé de grandes veleiros e motoras). "Se eles poden durmir, nós tamén." Algo de razón tiña o crío. Dende logo a posta do sol e igual para todos -- tanto da cuberta dun gran veleiro como das entrañas dunha simple dorna. Todo un minimalista este meu fillo. De aí que a tolería se lle puidera infectar ó mestre de Lajareu: o noso Presi que inda que aparenta ser moi serio ten un corazonziño que fai caso das ideas infantís. "Pois nada," dixo, "facemos a cadeira para que se quite e se poña...e a durmir."

O mestre e mailo crío navegando con mal tempo.



Antes había unha cadeira.


E a cadeira tería que voltar.


O mestre coidando segredos.

O resto queda para a imaxinación, para o bo tempo daqueles veráns.

Proxecto: A Xaimiña II

Como aquí fanse as cousas medio ó revés non teño máis remedio que seguir co proxecto da Xaimiña de forma desorganizada. Dábame Jaime o outro día a súa cámara con fotos do proxecto rematado. Sí, a Xaimiña xa é realidade. Xa van aló moitas táboas escachadas e nervios calmados cunha Estrella fría. Pero resulta que a cámara de Jamine é un misterio. Non quer soltar as fotos da dorniña completa. Pois eu non me rendín e de casualidade encontrei os primeiros retratos do proxecto que datan de novembro do 2003. Así que aquí tedes algo de táboas e barutas daquel tempo. Ata Jaime tiña outra pinta. Esto da recuperación de embarcacións tradicionais acaba con un.

¿Como se lle pegan as táboas a esto?

Non é o que parece. Pensaría un: Aí están o carpinteiro e mailo o can. Pero ¿cal deles é o carpinteiro?

Poesía daquel xeito. Táboas dunha dorna apiques de resucitar.

E mais foi capaz. Peza a peza.

Proximamente: A obra de arte completa. Lembrade que a encontrou así.